Podsumowanie 2011 — reszta

Lecimy z czę­ścią trze­cią więc, bez zbęd­nego prze­dłu­ża­nia, i tak nikt nie czyta wstę­pów. Zmie­ści­li­śmy się z całym pod­su­mo­wa­niem w stycz­niu, co jest kase­to­wym rekor­dem. Za rok wyro­bimy się w tydzień. Stan­dar­dowe podzię­ko­wa­nia wszyst­kim niżej wypi­sa­nym na kolo­rowo człowiekom:

Jarou
nie­ten­don
Spence
Foxdie
Bi-Bolt
lamijka
marylou

OKŁADKI:

Powyż­sza, pierw­sza z lewej. Bo jest zabawna. I dla­tego, że Gard­ner to mój ulu­biony latar­nik. Worst. Team-up. Ever. Wie­rzę. Komiksu nie czy­ta­łem jesz­cze, utkną­łem gdzieś w oko­li­cach Naj­czar­niej­szej Nocy około dwa lata wcze­śniej. Ale Jaroł mówił, że komiks fajny.  Zresztą, wszystko co pisze Tomasi jest fajne…

Gene­ra­tion Hope #9 (wyżej, druga z lewej – przyp. ntndn) to okładka, która przy mini­ma­liź­mie formy prze­ka­zje mak­si­mum tre­ści. Czy­sty okład­kowy geniusz.

ODKRYCIA:

Seria­lowe uni­wer­sum Doctor Who/Tor­chwood.

Rzeka Alek­san­dra Bała­ba­nowa suro­wość, nie­do­po­wie­dze­nie.
Pro­siacki Krzysz­tofa Owe­dyka gęstość, sta­nie z boku, kom­bi­no­wa­nie.
Wojna nie ma w sobie nic z kobiety Swie­tłany Alek­si­je­wicz – pokora.
Palacz zwłok – obłęd, zasko­cze­nie, spo­sób opo­wia­da­nia histo­rii.
Son­nen­schein Dasa Drn­dić – wiel­kość, mie­sza­nie fak­tów z wymy­ślo­nym, motyw z listą (klik).
Hu Dva – radość, radość, radość, tanc tanc tanc tanc!
Osie­dle swo­boda – pyk, pyk (klik).
Love­less i odci­nek z cia­stem w 100 nabo­jach Briana Azza­rello – gorycz, dia­logi, klimat.

Odświe­ży­łem sobie też Maus Arta Spie­gel­mana i to dalej jest gigan­tyczna histo­ria.
Podob­nie Kozure Okami. Max Payne – same here.

Seria­lowy Meister­stuck pro­duk­cji BBC. Na doda­tek to odkry­cie na które skie­ro­wało mnie prze­czy­ta­nie zeszło­rocz­nego pod­su­mo­wa­nia. Dawno nie było serialu tak  świe­żego, bawią­cego się kon­wen­cją a przy tym utrzy­mu­ją­cego wysoki poziom fabu­larny. Mój pew­niak w pod­su­mo­wa­niu roku obec­nego, gdyż drugi sezon wła­śnie dobiega końca. Jesz­cze nie wie­cie o jakim serialu mowa? To sprawdź­cie kto miesz­kał pod 221B Baker Street.

Odkrycia/oczarowania star­sza­kami (w nawia­sach kawałki – pole­canki do klik­nię­cia):
Appa­rat („Arca­dia”), Eskmo („Clo­udli­ght”), Sta­te­less („Ariel”), Tren­te­mol­ler („Moan” dub­step ver­sion), Sid Le Rock, Susanne Sund­fore (świetny debiut – The Bro­thel), War­pa­int (płyta The Fool), Zespół Gówno („Spo­wiedź Umar­łego”), Loop­troop Roc­kers(„The Buil­ding”), Hood, owoce wytwórni Raster– Noton, Ninja Tune, Nico­las Jaar, Bon­nie Prince Billy („Dark­ness” – geniusz).

ZASKOCZENIA:

Plamy na słońcu / Bar La Curva KNŻ. Ta płyta koja­rzy mi się z bramką Thierry’ego Henry’ego, tą strze­loną tuż po powro­cie do Arse­nalu – niby nic, a jed­nak coś.

Młode zespoły pop-punkowe gra­jące lepiej niż zasłu­żeni wyja­da­cze z wie­lo­let­nim doświad­cze­niem. Nowy album The Manix przy­tłu­mił według mnie odbiór nowego krążka Ban­ner Pilot, poka­zu­jąc jak na tacy, czego Heart Beat Paci­fic bra­kuje. Epka Think Big! jest milion razy lep­sza niż Neigh­bor­hood blinka-182, któ­rym chło­paki się inspi­rują. Poja­wił się jesz­cze Dome­split­ter grupy Direct Hit!, zbie­ra­jący naj­lep­sze, według zespołu, pio­senki z wyda­nych wcze­śniej, ponu­me­ro­wa­nych EPek. Człon­ko­wie każ­dego z trzech wymie­nio­nych wyżej zespo­łów nie wyglą­dają na wię­cej niż dwa­dzie­ścia­kilka lat (Think Big! wyglą­dają na dwa­na­ście).

Relaunch serii komik­so­wych w wydaw­nic­twie DC. Pomysł tro­chę z czapy, wpro­wa­dzony w życie szyb­ciej niż pod­po­wia­dałby roz­są­dek. Można spie­rać się, czy odświe­ża­nie uni­wer­sum było potrzebne, ale sam pro­ces mimo licz­nych nie­spój­no­ści, spor­nych kwe­stii i nie­do­mó­wień prze­biegł zaska­ku­jąco udanie.

Action Comics Mor­ris­sona wie­dzia­łem, że będzie dobre, więc nie do końca zasko­cze­nie. Gdyby jed­nak rok temu ktoś powie­dział mi, że będę eks­cy­to­wał się komik­sem o Aqu­ama­nie, zdzi­wił­bym się co naj­mniej. Fan­ta­styczną robotę wyko­nali Johns i Reis przy tym bohaterze.

Prze­wrot­nie Green Lan­tern. Widzia­łem pierw­sze miaż­dżące recki i byłem nasta­wiony na kupę. Ale nie na aż taką wielką :O Że też się ludzie nie wsty­dzą pusz­czać w kinie takich gnio­tów. No i daj­cie spo­kój z tym 3D, nikt tego nie lubi.

ROZCZAROWANIA:

Że zimą nie było śniegu, tylko jakaś chuj­nia z błotnią.

Łoo, rze­czy­wi­ście. Śniegu tej zimy nie było. Nawet chujni z błot­nią nie mia­łem, tylko te słońce i słońce… Tym­cza­sem, drugi sezon Wal­king Dead strasz­nie mnie roz­cza­ro­wał. Chyba nie­po­trzeb­nie go roz­cią­gali na dwa razy wię­cej odcin­ków. No i też tra­dy­cyj­nie Marvel. Aż przy­kro patrzeć jak ulu­bione wydaw­nic­two się miota i szar­pie, zaniża jakość, pod­wyż­sza ceny, oszu­kuje fanów i wydala masowo kijo­wate eventy. Ile tak można, kurde balans.

Tra­dy­cyj­nie od trzech-czterech lat – poli­tyka wydaw­ni­cza Marvel Comics i przy­tła­cza­jący ogrom dur­nych pomy­słów wpro­wa­dzo­nych przez sze­fo­stwo Domu Poro­nio­nych Pomy­słów w tym roku.

Ceny bile­tów na kon­certy zagra­nicz­nych wyko­naw­ców. Nagle prze­stało mnie być stać na to, żeby zoba­czyć wszystko co bym chciał. Smut­nym stan­dar­dem stała się trzy­cy­frowa kwota.

Nowa płyta Aqu­abats, która brzmi jakby powstała dla fanów w wieku przed­szkol­nym. Sytu­acji nie ratuje świetny „Shark Figh­ter” pro­mu­jący album.

6 lat temu przy­ja­ciółka poka­zała mi Film, a w nim arty­kuł o nowym, dość ory­gi­nal­nym serialu. Coś o seryj­nym zabójcy, który mimo że jest zabójcą to jest boha­te­rem pozy­tyw­nym i do tego pra­cuje w poli­cji. Pomy­śla­łem: WTF?. Odje­chany pomysł. Pierw­szy sezon łykną­łem w dwa dni i wie­dzia­łem, że to będzie miłość na wieki. Pierw­sze 4 lata związku były wspa­niałe na doda­tek uwień­czone fina­łem na miarę mistrzów. W 5 roku, przy­szedł kry­zys, ale nie było jesz­cze tak naj­go­rzej. Wia­domo, nie zawsze może być pięk­nie. Małe zgrzyty też są potrzebne. Nie­stety mały zgrzyt w roku 6 zamie­nił się już w okrutne jeb­nię­cie i zwią­zek, który miał trwać wiecz­ność, zakoń­czył się okropną gory­czą i roz­cza­ro­wa­niem. Miało być tak pięk­nie a wyszło jak zwy­kle… Co gor­sza zmar­no­wano kapi­talny motyw. Dexter i wiara. Bóg, grzech, odku­pie­nie. Tyle zmar­no­wa­nych moż­li­wo­ści. Jedyne co w 6 sezo­nie jest dobre to tra­iler i promo. Na tym może­cie zakoń­czyć, żeby nie zepsuć wspo­mnień z poprzed­nich lat.

Roz­cza­ro­wa­nie bie­rze się ze zbyt wygó­ro­wa­nych ocze­ki­wań. Ale czego mam ocze­ki­wać po twór­cach, któ­rzy nie­jed­no­krot­nie udo­wod­nili swoją wiel­kość? Na pewno nie gniota. W tym roku roz­cza­ro­wa­łam się dwu­krot­nie. Nie powin­nam już liczyć, że Woody Allen zrobi film w stylu swo­ich sta­rych, naj­lep­szych pro­duk­cji – lekki, zabawny, a przy tym mądry. Tych trzech cech nie repre­zen­tuje sobą na pewno O pół­nocy w Paryżu. Dwie pierw­sze – jak naj­bar­dziej, trze­ciej – ani tro­chę. Film iskrzy się wizu­al­nie, jest świet­nie zagrany (a to nie­spo­dzianka!) przez Owena Wil­sona, któ­rzy prze­szedł samego sie­bie i zagrał… Woody’ego Allena, zabawny… lekki, ładny i przy­jemny. Cie­szy oko, ucho (śmieszne dia­logi), ale nie daje nic wię­cej. A star­sze alleny dawały. Paryż gra w nim Nowy Jork, co wycho­dzi mu rów­nie dobrze co Wil­so­nowi gra­nie Allena. Ale to wszystko erzace. Dla­tego z przy­jem­no­ścią wra­cam do star­szych fil­mów Woody’ego i nie cze­kam na kolejny film.

Dru­gim roz­cza­ro­wa­niem jest nowy obraz Pedro Almo­do­vara, reży­sera, który już w Prze­rwa­nych obję­ciach zaczął zba­czać w złą stronę. Tym razem – a mowa o Skó­rze, w któ­rej żyję – forma prze­ro­sła treść (a tego nie lubię!), która u Almo­do­vara była zawsze bar­dzo emo­cjo­nalna (a to lubię!). Ten film to zabawa, wprawka, wydmuszka. Film z pre­ten­sjami wręcz filo­zo­ficz­nymi (uwiel­biam!), lecz nie speł­nia­jący ich. W dodatku Almo­do­var cytuje sam sie­bie, co jest dla mnie potwier­dze­niem, że goni w piętkę. Prze­wi­duję jed­nak, że reży­ser musi odna­leźć jakieś nowe źródło inspi­ra­cji, nową formę, coś, co odro­dzi jego twór­czość, odświeży ją, bo prze­cież to nie­zwy­kle uta­len­to­wany człowiek.

NADZIEJE:

Nowe płyty Moth­lite i Crip­pled Black Pho­enix. Nic wię­cej nie przy­cho­dzi mi do głowy, a co za tym pew­nie idzie – nie obcho­dzi jakoś szcze­gól­nie. I pew­nie przy­po­mnę sobie o czymś waż­nym, kiedy ten tekst już poleci i wtedy poża­łuję, że tak napisałem.

Mroczny Rycerz Powstaje.

Aven­gers Jossa Whe­dona, który ma szanse zostać naj­lep­szym fil­mem super­hero ever (o ile Marvel powstrzyma się od bez­sen­sow­nych inge­ren­cji i zostawi Whe­do­nowi tro­chę swobody).

Pro­me­te­usz, ocze­ki­wa­nia co do któ­rego mam tak wyśru­bo­wane, że nie­moż­li­wym jest, aby Ridley Scott im sprostał.

Fire­fly – nie spo­dzie­wam się nowego sezonu, bo niby jak ma powstać, gdy Whe­don kręci z Marve­lem, Filion śmiga w Castle, a Morena Bac­ca­rin w Home­land. W 2011 zro­biło się jed­nak o serialu cał­kiem gło­śno i marzę o jakimś ofi­cjal­nym oświad­cze­niu twór­ców odno­śnie marki Fire­fly. Oświad­cze­niu kon­kret­niej­szym niż Hmm. Hmmmmm. HMMMMMM. Fil­liona. Nawet Sere­nity 2 mnie urządza.

Pierw­sze peł­no­wy­mia­rowe albumy Think Big! i Uni­corn Kida.

Resi­dent Evil 6.

Laikike1/Młodzik Milcz­men Scre­am­du­stry
Woj­ciech Sma­rzow­ski Róża
Łukasz Orbi­tow­ski Widma
Trzy Polaki. Trzy dłu­gie histo­rie. Zasko­cze­nie jakieś?

Dark Kni­ght Rises – bo wie­rze, że może być jesz­cze lepiej niż poprzednio.

Aven­gers – bo to może być naj­lep­szy film super­hero ze wszyst­kich dotych­cza­so­wych. Chyba, że tytuł wymie­niony wyżej poza­miata w tej kwe­stii bar­dziej niż Dark Kni­ght w 2008.

Amazon.pl – bo pora żeby ktoś powal­czył o rynek książki w naszym kraju. Poka­zał Empi­kowi, że jest gów­nia­nym dys­try­bu­to­rem i Mer­li­nowi jak powinno pro­wa­dzić się księ­gar­nię inter­ne­tową. No i mój Kin­dle jest spra­gniony pol­skich książek.

Naiw­nie i pew­nie nie na temat, ale niech będzie, napi­szę to. Euro 2012. Liczę na waka­cyjny mie­siąc pełen emo­cji, piwa i chip­sów. Głów­nie emo­cji, bo piwo oraz chipsy i tak będą.

W 2012 cze­kam w zasa­dzie na wszystko, co się wyda­rzy w prze­strzeni muzyki (wyka­zuję pełną otwar­tość i chłon­ność), ale głów­nie na:

Jamie Woon – kon­cert, bo opu­ści­łam na Tau­ro­nie
Ola­fur Arnalds – kon­cert
Asym­me­try Festi­val 4.0
Scena Muzyczna Nowe Hory­zonty
OFF Festi­val – może w końcu dotrę?
5. Avant Art Festi­val Niemcy, oczy­wi­ście

Tagi: 100 naboi, Action Comics, Aleksander Bałabanov, amazon.pl, Aquabats, Aquaman, Art Spiegelman, Asymetry Festival, Avant Art Festival, Avengers, Bar La Curva, Batman, BBC, Brian Azzarello, błotnia, Changes, chujnia, Crippled Black Phoenix, Dark Knight Rises, Das Drndć, DC, DC Comics, Dexter, Direct Hit!, Doctor Who, Domesplitter, drogo, Dva, Euro 2012, film, Frank Miller, Generation Hope, Geoff Johns, Grant Morrisson, Green Lantern. Emerald Warriors, Guy Gardner, Hu, Ivan Reiss, Jamie Woon, Joss Whedon, KNŻ, Kozure Okami, Krzysztof Owedyk, Laikike1, Loveless, Marvel, Marvel Comics, Maus, Max Payne, Milczmen Screamdustry, Mothlite, Mroczny Rycerz powstaje, Młodzik, Neighborhood Wildlife, O północy w Paryżu, OFF, OFF Festival, Ólafur Arnalds, Osiedle Swoboda, Owen Wilson, Palacz zwłok, Pedro Almodovar, Plamy na słońcu, pop punk, Prosiacek, punk rock, Resident Evil 6, Róża, Rzeka, Scena Muzyczna Nowe Horyzonty, Serenity, Shark Fighter, Sherlock, Skóra w której żyję, Śledziu, Sonnenschein, Swietłana Aleksijewicz, The Manix, Think Big, Torchwood, Unicorn Kid, Walking Dead, Widma, Wojciech Smarzowski, Wojna nie ma w sobie nic z kobiety, Woody Allen, Łukasz Orbitowski