Muzyka

Chip­tune albo zaskoczy w głowie albo nie. Raczej nie ma na to reguły, choć praw­dopodobieństwo zakocha­nia się w tym gatunku muzy­cznym wzrasta chyba pro­por­cjon­al­nie do ilości kon­sol posi­adanych w dziecińst­wie. U mnie w domu na przykład był Pega­sus, Playsta­tion, Game­boye wala­jące się u rodzeństwa, toteż przy­go­towany byłem całkiem solid­nie. Nie da się jed­nak przy­go­tować...
Odtwórz »

Lec­imy z częś­cią trze­cią więc, bez zbęd­nego przedłuża­nia, i tak nikt nie czyta wstępów. Zmieś­cil­iśmy się z całym pod­sumowaniem w sty­czniu, co jest kase­towym reko­r­dem. Za rok wyro­bimy się w tydzień. Stan­dar­d­owe podz­iękowa­nia wszys­tkim niżej wyp­isanym na kolorowo człowiekom:
Odtwórz »

Zgod­nie z zapowiedzią uderzamy z drugą, tańcząco-śpiewającą częś­cią pod­sumowa­nia. W między­cza­sie nastąpiły kole­jne delikatne zmi­any kadrowe w ekipie gości. Do gangu dołącza mary­lou (Dzi­en­nik Nakrę­caczy)  — bierna blogerka, PR-ówka Kul­tury, pseudo­hip­sterka pod reżimem Pana Cykacza. Hedo­nizuje się we Wrocławiu.
Odtwórz »

Krążyłem po fes­ti­walu Tau­ron Nowa Muzyka w zeszłym roku, nie mogąc  znaleźć miejsca. I wtedy pod­szedłem pod Bus Red Bulla, gdzie swo­jego seta grał Bry­tyjczyk, Kid­kanevil. Poszedłem coś­tam załatwiać. Wró­ciłem. Kon­cert trwał. Poszedłem, wró­ciłem, trwał. I trwał. I trwał. I trwał. I świetny był. Ten człowiek nie ma strony na Wikipedii, ma pro­fil na...
Odtwórz »

R.U.T.A. zaczyna kon­cert skrom­nie. Cztery osoby brzdąkają sobie (dwa instru­menty strunowe, jeden dęty i bębny). W miarę jak dopi­jamy piwo pojaw­iają się kole­jni z kilku­nastu (!) muzyków na sce­nie. Teatrzyk byłby to. Gdyby nie fakt, że każdy z instru­men­tal­istów jest wyraźnie słyszalny. Nie wiem komu przy­bić piątkę za kap­i­talne brzmie­nie. Zespołowi, czy Famie, która...
Odtwórz »

Co może zro­bić artysta w mome­cie, gdy wresz­cie udaje mu się uch­wycić esencję tego, czego szukał? W jaki sposób ma pode­jść do swo­jego następ­nego dzieła, skoro temat został zła­pany za jajka przy okazji poprzed­niego pode­jś­cia? Może, na przykład, spróbować odkryć koło na nowo, otworzyć furtkę, z ist­nienia której nikt nie zdawał sobie sprawy. W...
Odtwórz »

Zostałem sam. Reszta dzieci­aków musi­ała iść wcześnie spać, żeby wstać na ósmą do szkoły. Hm. Ja już chyba kiedyś pisałem podobny wstęp… No tak, równo rok temu też poszedł Recorder… Jak ten czas leci, jaka jestem stara, jakie smaczne jest zimne piwo od razu po gorą­cym prysznicu, jak mnie den­er­wują te zielone świnie…
Odtwórz »

Długo czekaliśmy na ten kon­cert. Ponad dwadzieś­cia lat dzi­ałal­ności zespołu i ileś­naś­cie wizyt w Europie, jeśli nie ileśdziesiąt, sie­dem płyt na kon­cie i ani jed­nej wiz­yty w Polsce. I nie, nie doliczaj mi do tych sied­miu płyt demówki czy epek, ani nie odliczaj składaka z bisaj­dami. 16 sierp­nia w Warsza­wie, wresz­cie, pier­wszy pol­ski wys­tęp...
Odtwórz »

Wszyscy, którzy zadawali sobie pytanie gdzie jest krzyż? mają wresz­cie odpowiedź. Chino Moreno z Deftones poz­a­bierał wszys­tkie. Trzech użył od razu do nazwa­nia swo­jego nowego pro­jektu, †††. Czwarty wyko­rzys­tał do zaty­tułowa­nia epki, która drugiego sierp­nia ujrzała światło dzi­enne (EP †). Resztę pow­ciskał w tytuły poszczegól­nych utworów, w miejsca liter t, przez który to zabieg...
Odtwórz »

Ten tekst zacznie się od krótkiego wstępu styl­i­zowanego na Roz­mowy mis­trza Polikarpa ze Śmier­cią. Czemu? Czemu nie.
Odtwórz »

Jarałem się tym fes­ti­walem. Na last.fm kom­paty­bil­ność mojego gustu z listą wykon­aw­ców Selec­tora dobiła w pewnym momen­cie do 99%. Dzi­wnym nie jest — ułożył się tu zde­cy­dowanie najbardziej pasu­jący mi laj­nap z tegorocznych fes­tów. Ukradłbym jeszczę Mayę, Foals i dia­bel­ski młyn z Open­era i Xiu Xiu z Offa jak­bym miał wydzi­wiać, ale naprawdę wydzi­wiać...
Odtwórz »

Kojarzy­cie Think Big!? Zdolne dzieci­aki z Poconos o których pisałem w jed­nym z pier­wszych Recorderów rok temu? Nie? To bardzo niedo­brze. Dużo mówi jed­nak o sytu­acji zespołu. Chyba główną jego bolączką jest słaba pro­mocja, przez co mało kto o nich słyszał. A są o niebo lepsi od więk­szości pop-punkowych gwiazdek z “pier­wszej ligi”. I właśnie...
Odtwórz »

W życiu są dni, dni i dni. Tak samo jak są kobi­ety, kobi­ety i kobi­ety. Tak samo prace, prace i prace. Tak też książki, książki i książki. Oraz filmy, filmy i filmy. I płyty, płyty, płyty. Dawno nas nie było tu, więc dziś o książce, książce, filmie, pły­cie, filmie, pły­cie i filmie.
Odtwórz »

Ban­ner Pilot wykiełkowało w 2005 roku ze zgliszczy Riv­et­head — punk rock­owej ekipy z Min­neapo­lis.  Ich dysko­grafia obe­j­muje sześć pozy­cji, choć upier­ają się, że wydali tylko dwa albumy. Zespół na początku składał się jedynie z trzech osób,  z czego jedna to automat perkusyjny.
Odtwórz »

Szwecja. Swe­den. Schwe­den. Sverige. Tak jak obiecy­wałam, w tym miesiącu wezmę pod lupę szwedzkie albumy z Jamendo. Bo muzyka tego skan­dy­nawskiego kraju jest dużo bogat­sza niż Saba­ton i Abba. A na fali mojej fas­cy­nacji try­logią Stiega Larssona postanow­iłam w taki sposób pro­mować „szwedzkość”. I od razu zas­trzegam sobie – kole­jność wymienionych albumów w dzisiejszym...
Odtwórz »