płody własne

Zapo­wie­działa swoją wizytę, nie miał zamiaru zaprze­czać. Jed­nak pamięć Phi­le­asa Fogga nie była już taka sama jak za cza­sów świet­nej mło­do­ści i mło­dej świet­no­ści. Poza tym kartki z jego biurka mają dziwny zwy­czaj ostat­nio ucie­kać gdzieś, nie wia­domo gdzie i nie wra­cać. To już nie są moje czasy, pomy­ślał gła­dząc się zafra­po­wany po siwie­ją­cych wło­sach. – Masz...
Odtwórz »

Widzę ją cza­sem, jak prze­myka gdzieś po kątach. Cień w cie­niach. Nie patrzy w ogóle w oczy. Kiedyś.
Odtwórz »

Kon­ty­nu­ujemy zabawę w opo­wia­da­nia, które łączy jedno wspólne ostat­nie zda­nie. Swoje tek­sty może­cie wysy­łać na adres redak­cji. Nie zapo­mnij­cie rów­nież spraw­dzić ilu­stra­cji, którą do poprzed­niego To nie przy­go­to­wała Lil.
Odtwórz »

Dziś roz­po­czy­namy na kase­cie nowy cykl, pod zbior­czym tytu­łem „To nie”. Dla­czego pod wła­śnie takim? Szcze­góły poni­żej, pod pierw­szym tek­stem. Plan jest taki, żeby pod wspólną nazwą zebrać opo­wia­da­nia jak naj­więk­szej ilo­ści osób. Dobre opo­wia­da­nia. Zachę­camy do udziału.
Odtwórz »

17.03.2010 r. — 17.51 Pew­nego dnia sie­dzia­łem za kie­row­nicą mojego fran­cu­skiego auta, które kie­dyś, bar­dzo dawno temu było nowe. Jecha­łem do fabryki. Czas mia­łem wyli­czony nie­mal co do minuty, lata prak­tyki w dojeż­dża­niu do jed­nego miej­sca jedną trasą. Mniej wię­cej w poło­wie drogi było skrzy­żo­wa­nie z drogą pro­sto­pa­dłą do głów­nej. Świa­tło, choć z reguły było tu zie­lone, tym...
Odtwórz »