Literatura

Lec­imy z częś­cią trze­cią więc, bez zbęd­nego przedłuża­nia, i tak nikt nie czyta wstępów. Zmieś­cil­iśmy się z całym pod­sumowaniem w sty­czniu, co jest kase­towym reko­r­dem. Za rok wyro­bimy się w tydzień. Stan­dar­d­owe podz­iękowa­nia wszys­tkim niżej wyp­isanym na kolorowo człowiekom:
Odtwórz »

Witamy w 2012. Zanim zas­pa­mu­jemy Was kole­jnymi tek­stami, wypadałoby pod­sumować rok ubiegły, co też ma miejsce poniżej. Forma ta sama co ostat­nio (najdzi­wniej wyglą­da­jące pod­sumo w mieś­cie), skład lekko prze­me­blowany, choć nadal są to ludzie piszący o fil­mach i komik­sach w różnych częś­ci­ach inter­netów. Opinie skra­jnie różnorodne, tak jak być powinno. Za pomoc wszys­tkim...
Odtwórz »

“Czarny Statek” Sherko Fataha to początkowo his­to­ria o wojnie w Iraku z per­spek­tywy Irakijczyków. Głównym bohaterem jest Ferim, młody chłopak, wychowu­jący się w wielodziet­nej rodzinie, w której jest najs­tarszym synem. Jego ojciec jest właś­ci­cielem restau­racji. Jego ojciec jest człowiekiem niewiernym, któremu całe życie udało się przeżyć wśród wierzą­cych, bez kon­flik­tów więk­szych. Jego ojciec ginie....
Odtwórz »

01:00 Początek myśle­nia o tekście. 02:17 Prawie to mam. 02:18 Dobra. 02:19 Kom­bin­uję, żeby się wpa­sować w styl pisa­nia książki, ale zaczy­nam to już robić na siłę. Więc prze­jdźmy dalej.
Odtwórz »

Duszne przed­połud­nie na aus­tral­i­jskiej Palm Island. Abo­ry­gen idzie pod­ch­mielony przez miasteczko. Jest świad­kiem pol­i­cyjnej inter­wencji. Zaczepia funkcjonar­iuszy, odchodzi, śpiewa piosenkę. Biały polic­jant czuje się przez niego obrażony. Aresz­tuje go. Kilka­naś­cie godzin później Abo­ry­gen zostaje znaleziony martwy w swo­jej celi.
Odtwórz »

Najchęt­niej w pier­wszym akapicie napisałbym, że mój orga­nizm doma­gał się Palah­niuka, jak co roku i po przeczy­ta­niu “Potę­pi­onych” dostał dokład­nie to czego oczeki­wał. Ewen­tu­al­nie jak­bym słyszał brzęcze­nie, że “co tak mało?” to bym odesłał do tek­stu swo­jego, albo Dona.  I na tym skończył, bo to jest prawda. Tylko, że nie wypada, za prosto by...
Odtwórz »

Przed lek­turą zapoz­naj się z zeszłorocznym tek­stem Spencera. Odwołuję się do niego w paru miejs­cach, kon­tynu­uję jego rozk­minki i ogól­nie piszę o tym samym. Tylko po swojemu.
Odtwórz »

Co “miała” kobi­eta w III Rzeszy? Kobi­eta miała być towarzyszką płciową mężczyzny. Łódką, w której mężczyzna to wiosła, a dzieci — małe łódeczki płynące w ogonku. Całym sercem jed­nemu panu (i oczy­wiś­cie Wod­zowi) wierną być i wykazy­wać się wyrozu­mi­ałoś­cią, gdyby mężczyzna serce swoje potrafił na kawałki dzielić i częs­tować nim kobiet kilka. Tak Janusz...
Odtwórz »

Jacek Hugo-Bader to intrygu­jąca osobowość. Bardziej sztam­powego początku tek­stu sobie nie wyobrażam. Był u nas na wydziale i mówił. Z całego wykładu, czy tam prelekcji zapisałem sobie trzy zda­nia, a rzadko tak robię. “Prze­traw­ie­nie przez reportera.” (znaczy, że tego wymaga repor­taż). “Nagry­wasz.” a pod tym “Nie nagry­wasz” (znaczy, że są dwa typy reporterów, ci którzy nagry­wają...
Odtwórz »

Z tak­sówkarzem roz­mawia się w podobny sposób, jak z ludźmi dopiero co poz­nanymi w pociągu, przy barze, w parku na ławce. Obie strony zakładają, że więcej się nie zobaczą, więc jest w tych jed­no­ra­zowych spotka­ni­ach zakodowana obopólna zgoda na ściemę. Trochę jak w fabułach opar­tych na fak­tach — poziom prawdy nie może prze­lać się...
Odtwórz »

Umówmy się, dobra? Nie, nie na randkę, cho­ciaż możemy też. Ale to później. Nie potrafię oddać słowami atmos­fery tej książki, musi­ałbym ją całą przepisać tutaj, więc żeby mniej więcej to zro­bić posłużę się tak zwanym mykiem. Myk polega na tym, że od końca aka­pitu, który czy­tasz zaczy­nasz lek­turę dwa razy wol­niej, albo nawet trzy,...
Odtwórz »

W życiu są dni, dni i dni. Tak samo jak są kobi­ety, kobi­ety i kobi­ety. Tak samo prace, prace i prace. Tak też książki, książki i książki. Oraz filmy, filmy i filmy. I płyty, płyty, płyty. Dawno nas nie było tu, więc dziś o książce, książce, filmie, pły­cie, filmie, pły­cie i filmie.
Odtwórz »

Tak samo jak recen­zja, zaty­tułowane jest zdję­cie na okładce książki. Jest ono autorstwa Davida Wal­dorfa. Inne zna­jdziesz tu, między nimi zdję­cie twarzy kobi­ety z okładki. Son­nen­schein to książka o his­to­ri­ach z II Wojny Światowej. Son­nen­shein powoli się rozkręca, ale autorka dobrze wie jak chwycić za kark, widać że to nie jest jej pier­wsza książka.To...
Odtwórz »

Pomyślał, że napisze recen­zję w trze­ciej oso­bie, bo ta książka właśnie w takiej oso­bie jest. Pomyślał jeszcze trochę, siadł i zaczął pisać: “Autor umieszcza punkt widzenia w głowie człowieka, który nie ma do końca kon­taktu z rzeczy­wis­toś­cią pewnego. Trochę jak ja momentami.” Skreślił to ostat­nie zdanie, bo stwierdził, że jest zbyt boleśnie prawdziwe. Pomyślał co dalej.
Odtwórz »

Dzień dobry, ja przepraszam za spóźnie­nie. Tak, ten tekst powinien się ukazać dawno temu. A najśmieszniejsze jest to, że jak już się za niego zabrałem to okazało się, że  jego zmon­towanie nie wyma­gało nawet spec­jal­nej pracy. Nie będę tłu­maczył czemu, bo lep­iej później niż nigdy. Co nie? Powiem: “Sprawdź kto pisze.” A pisze: Elwira Rożko...
Odtwórz »