Co do walki Batmana z man-batami na wystawie, zgadzam się, ładna, świetnie Kubert rozegrał kwestię onomatopei…

Co do mojego lamerskiego doboru obrazków, zgadzam się również:/

Jednak te kadry przy recenzji moim zdaniem nie oddają sprawiedliwości rysunkom w samym tomie. Andy Kubert rysuje świetnego Batmana, ale jego Robin jest taki sobie. Szczególnie ten powyżej.

Mnie najbardziej zaintrygował zeszyt rozgrywający się na wystawie pop-artu. Tam Kubert naprawdę dał z siebie wszystko. Obrazy na wystawie pokrywają się z akcją w samych kadrach lub ją uzupełniają. Fantastyczna robota i bardzo dużo frajdy w czytaniu.

Ogólnie run Morrisona stoi na bardzo wysokim poziomie.

Radości z pisania!

A tracił, bo musiał udźwignąć ciężar absurdu, którym napakowana jest konwencja — np. potraktowanie zjawiska mutacji w X-Menach zawsze sprawia, że widzę na czerwono. Fakt, że dźwigał z wdziękiem i nie załamał się. Ale i tak musiałam się trochę przestroić na tryb Marvelowy, żeby mi to tak zupełnie przestało przeszkadzać.

Anyway, o ile “X-Menów” trochę wcześniej czytałam i oglądałam, o tyle z “Kick Assem” nie miałam żadnej styczności zanim nie zobaczyłam go w kinie i spodobał mi się od razu. Obstawiam więc, że nawet gdyby “First Class” był ekranizacja no-name’a, to też by kopał.

Słyszę dużo pozytywnych opinii osób, które mutantów mniej/wcale lubią/znają i ciekawi mnie jedno.

Czy First Class broniłaby się równie dobrze, gdyby zamiast X-Men na ekranie byli dowolni inni post-ludzie? Czy jednak jej siła tkwi właśnie w mutanciej mitologii, a Vaughn i Singer po prostu znaleźli wzorcową metodę przekładania estetyki komiksowego mainstreamowego superhero na język filmu?

Póki co, skłaniam się ku drugiej opcji, ale pytanie pozostaje otwarte.